Het gouden uur. Stil zweven de zwarte arenden boven de Arabische Zee. Het duurt niet lang voordat de zon rood gloeit, in de horizon zakt, haar vuur met het water versmelt, en een roodroze gloed aan de hemel geeft. Ver beneden de arenden is het land droger en heter aan het worden. In juni komen de eerste regens weer, samen met de donder en de bliksem. Tot dan is er warmte aan de Indiase westkust. Alleen de hoofdrivieren dragen nog water naar de zee.
Hoewel de zon elke dag langer en feller schijnt, is de zee koeler aan het worden. Daar waar de golven het zand kussen, spoelen er stukjes zeewier en schelp aan. Zandkrabbetjes bouwen her en der enorme kunstwerken. Ze wonen in kleine holletjes op het strand. Wanneer het eb is, kruipen ze naar boven. Daar beginnen ze tomeloos het zand te selecteren met hun monddelen. Wat eetbaar is, pellen ze af. De rest van het zand wordt verwerkt tot kleine balletjes. Zo ligt het strand bezaaid met zandballetjes van 5 millimeter groot. Een prachtig gezicht. Als je eroverheen loopt, voelt het als mos zo zacht. De beste architect had dat nooit kunnen bedenken. Daarom hebben we zandkrabbetjes nodig.
Met het rode uur, wanneer de zon de zee in zakt, zijn er de meeste mensen op het strand. Ze maken een wandeling, nemen een frisse duik, kletsen met elkaar, doen yoga of maken muziek. Als je op het zand ligt, dan voel je de trillingen van voetstappen door de grond trekken. En daar, dieper in de grond, op plekken nabij de graslijn, is iets speciaals gebeurende. Iets zachts en mysterieus. Iets ultiem kwetsbaars. En het wordt beschermd, met borden en met netten, om de rust te bewaren. Nieuw leven is neergelegd, en met het zachte ritme van de maan groeit het elke nacht in wit-ovalen hulsels. De nesten zijn 80, soms wel 120 eieren groot. Het zijn de nesten van de Olive Ridley schildpad. Gedurende heel haar leven komt de vrouwenschildpad naar hetzelfde strand om haar eieren te leggen. En ze komt niet alleen. Vele andere vrouw-schildpadden doen hetzelfde. Dit grote gesynchroniseerde nesten wordt ook wel ‘arribadas’ genoemd.
De Olive Ridley schildpad heeft een hartvormig schild. Het is de kleinste en meest veelvoorkomende zeeschildpad ter wereld met zo’n 800.000 jaarlijks nestelende vrouwen. Historisch waren er schattingen van 10 miljoen Olive Ridley zeeschildpadden en de getallen zijn gedaald de laatste jaren. Met bebouwing, licht- en geluidsvervuiling zijn er maar een aantal nestplekken overgebleven. Ook waren er veel economisch belangrijke slachthuizen aan de Pacifische kust van Mexico, waar in de jaren zestig officieel meer dan 1 miljoen schildpadden per jaar werden gedood. Illegale slachting van zeeschildpadden en de eieren zijn inmiddels gedaald, maar nog steeds gaande. Hun hartvormige schild en onschuldige ogen hebben hen niet kunnen beschermen. Niet iedereen weet te verbinden met een ander hart.
En toch is er hoop. Ook in deze tijden. Hoop, met elk beschermd ei. Hoop – wanneer we borden en netten zien die rustgebieden afbakenen. Hoop – wanneer het toeristenseizoen ten einde komt in Goa en de stilte terugkeert. En hoop – nu er organisaties zijn zoals The Ocean Cleanup die de oceanen schoonmaken en plastic soep opruimen. Schildpadden zijn van essentieel belang voor onze ecosystemen. Zoals elk dier heeft het zijn functie, en de zeeschildpad houdt zowel in de zee als op het land van alles in balans. Ze onderhouden het zeegras en koraalrif en helpen daarmee de biodiversiteit onderwater. De nestactiviteiten op het land, zoals het graven en het achterlaten van eieren en schelpen, dragen bij aan de voedingswaarde van het strandzand. Dit zand zorgt op zijn beurt voor de groei van de vegetatie die de duinen stabiliseert en kusterosie voorkomt. En een goede voedingswaarde van strandzand helpt op zijn beurt ander leven, zoals de strandkrabben. Zo kunnen we over tapijten van zandballetjes blijven lopen, terwijl we genieten van een gouden uur, een rood uur of misschien zelfs wel een donker uur met volle maan – waar we duizenden kleine schildpadjes over het strand naar de zee zien gaan. Maar liever nog laten we het donkere uur aan de dieren over. Soms is het leven mooier als het een beetje mysterieus blijft.
