Er is iets vredigs aan lavendel. Mijn oma was er gek op. Als ik op bezoek kwam, had ze altijd zeepjes in de badkamer en op mijn kamer bij de wasbak liggen. De zeepjes kwamen in allerlei verschillende geuren en vormen – zonnetjes, bloemen, schelpen. Maar haar lievelings was lavendel. Vanuit Frankrijk had ze ze meegenomen. Daar ging ze zo graag op vakantie. Met de tent, en later in chaletjes. Dan keek ze uit over de heuvels, en zag… paarse velden vol lavendel.
Laatst was ik in een cafeetje, op een regenachtige dag. Ik was naar beneden gelopen om dit kleine bakkerijtje tussen de terrassen te vinden. Omhuld door bomen lag het er rustig bij. De akkertjes eromheen waren groen van het gras. Hier in het bakkerijtje is alles veganistisch. Op het krijtbord stond het handgeschreven menu: van bagels tot scones. Het wordt gerund door een Engels-Indiaas koppel. Hij Indiaas, kalm en bedeesd. Zij Engels, kletsend en grappend.
“Wat wil je hebben?” vroeg ze opgewekt. “Een lavendelthee en een scone” antwoordde ik enthousiast. De lavendelthee kwam dampend op de tafel. Ik rook met gesloten ogen – de geur is soms al het halve genieten. De scone was ook niet teleurstellend. Alleen dat ie een beetje kleiner was dan mijn voorkeur. Met volle room en jam – precies zoals het hoort.
Soms lijken de dingen steeds duurder te worden, maar ook kleiner. Zoals deze scone. En de appartementen in Den Haag. En de wc-rollen. Ook in Delhi is er van alles duurs te vinden. Daar verblijf ik nu, op bezoek in een gemeenschap waar ik ben uitgenodigd. Het is een lieve, behulpzame groep mensen die graag meedenken met mijn verschillende projecten. Ik heb handgerolde lavendelwierook meegenomen – deels voor mezelf en deels voor de gemeenschap. Ik lijk mijn oma wel.
Deze gemeenschap staat in het teken van Yogananda – een bekende yogi die de wijsheid van yoga naar het westen bracht. Ik heb zelf wel wat met spiritualiteit maar niet zoveel met Yogananda. In het appartement hangt een foto van hem. Ik sta ervoor, en vraag me af of hij ook van lavendel hield. Hij ziet er zo vriendelijk uit. Ik denk van wel.
Soms is het een mooie les om even in een andere omgeving te wonen. Het is ook een mooie les om lekker jezelf te blijven, terwijl je je in een nieuwe groep mensen begeeft. Zo was ik in de satsang – een bijeenkomst om de yoga wijsheid te bespreken. Er werd voorgelezen uit de Gita – de bijbel van de Hindoe. Ik was het ergens niet zo mee eens. Eerder hield ik me stil, maar mijn stem mag gehoord worden – zoals ieders stem. En dus deed ik mijn zegje. Dat was spannend voor mij, want ik was iemand met de onnodige spreekangst. Mijn hart klopte in mijn keel, maar ik zei wat ik te zeggen had. Meer mensen vonden waarde in mijn visie. Meer mensen deelden hun perspectief. We hadden een mooie bijeenkomst.
Soms laat ik nog steeds over me heen lopen. Dan denk ik: “verdikkeme, waarom stel ik geen grenzen?” Mensen die met ongevraagd advies komen, is allemaal wel-bedoeld. Maar ik zit er niet op te wachten. Ook niet om 10 minuten lang naar dat advies te luisteren. Ik heb misschien nog maar 40 jaar op deze aarde, dus 10 minuten is veel te lang om mijn tijd te verdoen. Beter besteed ik die tijd aan dansen in de grote hal van het appartementencomplex. Of iets lekkers smikkelen met een kopje thee. Of deze column typen.
Toch kan ik mensen maar moeilijk onderbreken in het midden van hun zin. Ik doe soms veel te aardig. Het is een punt op mijn goede voornemenslijst (die ik nooit heb maar nu wel vanwege dit punt): “voornemen: mensen onderbreken als het me te veel wordt, en mijn eigen gangetje gaan.” Steeds vaker lukt het me wel. Dan zeg ik midden in een gesprek: “Nou, ik ga even zwemmen nu. Tot straks.” Dan wacht ik op de donder en de bliksem – een ongemakkelijke reactie van het gezelschap, het zwaard van Damocles. Maar verrassend genoeg blijft dat altijd uit. En dan denk ik: “Zie je wel, ik kan gewoon mijn eigen ding te doen – de wereld vergaat niet. Deze laatste 40 jaren worden absoluut mooi!” Zeker als ik er af en toe een lavendelthee bij neem. En hier dan een foto van de tuin in Delhi – niet van lavendel maar wel van bloemetjes. Dankjewel voor het lezen van mijn column, beste lezer.
