Ik zit op mijn hotelkamer in Rishikesh. Buiten tikt de regen, één van de laatste buien van het regenseizoen. De Ganges is bommetje vol en snelt haar weg door het land richting zee. Al die watermolecuultjes.. Ze weten niet waar ze heen gaan, maar ze gaan gewoon. Ze zien het wel. Ik ben ook zo’n watermolecuultje, geloof ik. Eigenlijk denk ik dat we het allemaal zijn, maar dat we het vaak niet doorhebben. We denken te weten waar we naartoe gaan en wat de rest van ons leven zal gebeuren, maar ondertussen hebben we niet alles in de hand.
Deze column vond ik moeilijk te starten. Wat te delen? Hoe kan ik schrijven zonder het al te zwaar te laten klinken? Hoe kan ik echt blijven, en tegelijkertijd luchtig? Omdat ik hooggevoelig ben, kom ik soms wat diep over op mensen. En in België en Nederland wordt nuchterheid gewaardeerd. Maar gevoeligheid is een onderdeel van wie ik ben, en dit is wat ik kom brengen. Dus ben ik maar eerlijk. Want eerlijkheid brengt ons dichter bij onze emoties, zachtheid en authenticiteit, hoop ik.
De ventilator cirkelt trouw boven mijn hoofd. Het is een fijne kamer waar ik regelmatig kom als ik op doorreis ben. Natuurlijk is niet alles perfect, want anders zijn we niet in India. Er bladdert wat verf van de muur – voor de sier. Er ontbreekt een knop aan de schakelaar. Maar het mag niet baten, want de waterketel doet het en er zijn genoeg lichtknopjes waar je wel naar hartelust op kunt rammelen. Ik ga door mijn bagage heen. “Waar is mijn bikini toch gebleven?” Ik heb geen idee. Ik bel Karan, maar op Adara in Pauri vindt hij het ook niet. Het is een raadsel. “Maar”, zegt Karan, “ik neem morgen je paraplu mee. Dan kun je die gebruiken in het zwembad.” “Ja, bedankt”, lach ik.
Morgen vertrek ik naar Nederland. Karan komt nog even langs in Rishikesh en brengt me dan naar het vliegveld per scooter. Het is een echte gentleman. En dat terwijl zijn eigen visum voor Nederland is afgewezen door de Nederlandse immigratie. Er was niet genoeg bewijs dat hij zou terugkeren naar India. Nou, als je kijkt hoezeer Karan houdt van bergen, betaalbaarheid en het regionale Indiase eten, dan zou je geen twee keer aan je hoofd krabben. Deze man zal niet lang in een plat land verblijven! Daarvoor heeft hij veel te hoge eisen qua landschap. Maar bewijs dat maar eens aan een ambtenaar. Enfin – dan ga ik maar alleen de stroopwafels verorberen.
Het is drie jaar geleden dat ik voet aan wal heb gezet in het platte landje boven België. Ik ben benieuwd of ik de taal nog spreek. Mijn columns hebben me in elk geval geholpen om up to date te blijven! En ik dank jullie, lieve lezers, voor het lezen van deze schrijfsels. Ze hebben mij vermaakt, en ik hoop dat ik een ander beeld van India heb kunnen geven dan de negativiteit en de angst die soms wordt weergegeven. Het was fijn om samen in verbinding te zijn via woord. En ik heb ook zo’n leuke communicatie gehad met de redactie van Goednieuws. Dit is een prachtkrant. Iets positiefs. Iets anders. Dus laten we deze zonnige bril ophouden om het moois in de wereld te kunnen blijven zien.
Dat gezegde hebbende, ga ik jullie gedag zeggen voor nu. Soms is er een nieuwe richting nodig, en gaat de stroom opeens een andere kant op. Dus ik zwem maar met de stroming mee, want bergopwaarts is best lastig. Ik heb een nieuwsgierigheid om verder te gaan, andere plekken aan te doen, nieuwe mensen te ontmoeten en mijn werk op andere manieren uit te breiden. Wellicht in India, of in Europa, of nog weer ergens anders. Ik kwam naar India vanuit een verlangen, en verlangen is wat ik volg. Als een vlinder van bloem naar bloem.
Hoe zit het dan met Karan en met Adara, ons geliefde project? Karan en ik staan in prachtige verbinding. Adara is een charmante plek waar reizigers een thuis vinden – met muurschilderingen, smakelijk eten en vergezichten – dat hopelijk verder zal worden ontwikkeld in de komende jaren. Het is onze intentie om het te laten bloeien en er zorg voor te dragen – op afstand en/of fysiek. Is het moeilijk om de keuze te maken Adara als vaste woonplek op te zeggen, en niet te weten wat het volgende gaat zijn? Ja en nee, lieve lezer. Het is verdrietig om iets los te laten waar ik veel om geef. Ik heb mijn tranen laten vallen. Maar het is plezierig om nieuwe avonturen te bewandelen. Een frisse wind te voelen waaien op de bolle wangen. En ik vertrouw erop dat we allemaal goed terecht komen, zoals de Ganges in zee.
Dankjewel!
