Met vier in shock
Nieuw-Zeelanders zijn soms nogal een grappig volkje. Ze noemen zichzelf echt vol trots Kiwi’s, terwijl wij hier tot nu toe amper kiwiboomgaarden hebben gezien en nog minder Nieuw-Zeelanders hebben leren kennen die in hun leven al het geluk hebben gehad een kiwi te zien.
Terecht ook, deze nachtvogels maken het je niet gemakkelijk, de meesten kan je ook letterlijk alleen maar ’s nachts zien. Niet om 8u ’s avonds, je moet voor 10u zelfs niet proberen is ons gezegd geweest. Nu, intussen leerden we dat je heel zelden een kiwi overdag ziet, voornamelijk wanneer ze nog op zoek zijn naar voedsel, maar dat deze dieren verdikke zeer goed zijn in zich verstoppen. Nog een interessant feitje: een kiwi heeft de kortste snavel van alle vogels! Dat zou je niet zeggen wanneer je die ziet, maar zijn neusgaten zitten helemaal op het einde van de lange bek. Aangezien enkel het deeltje vanaf de neusgaten telt als echte snavel, stelt die van hun dus eigenlijk niet zoveel voor.
Nu, ik ben aan het afwijken van het verhaal. We weten inmiddels dat Rotokare Scenic Reserve voor ons een magische ervaring was: je wordt omringd door leven en ziet de enorme impact die natuurconservatie kan hebben. Omdat in deze zone geen predatoren leven, is dit ook een prima milieu voor een kiwi om te overleven! We hoorden dat er enkele in het park zitten en uiteraard wouden wij deze heel graag terugvinden. Hiervoor zijn we blijven kamperen in het park en er ’s nachts op uit getrokken. Wij in dit verhaal zijn ikzelf, Maxime en zijn zus Julie, die ons toen aan het vergezellen was tijdens onze avonturen. Gewapend met rode lampen, dikke kleren en muggenspray, trokken wij erop uit.
Helaas waren we niet de enige kampeerders met dit idee. Na meer dan een uur traag rondstappen, naar al het geritsel luisteren en er wanhopig met onze zwakke, rode lampen naar te schijnen, hoorden we luid gestrompel van een hele groep die al kletsend hoopte gewoon een kiwi tegen te komen. Helaas hadden de Nieuw-Zeelanders nog geen geluk gehad en na voldoende gediend te hebben als dessert voor de muggen, besloten we het voor die avond ook op te geven. De dag erop had ik een gesprek met een vrouw die we tijdens de kiwi-zoektocht waren tegengekomen om haar te vragen of zij meer geluk had gehad. Wat blijkt: een kwartier nadat wij het hadden opgegeven, was zij opgeschrikt door twee kibbelende kiwi’s op haar pad! Wat een gelukzak!
Nog gemotiveerder, met nog meer lagen en met nog meer muggenspray, trokken we er de avond nadien terug op uit. We besloten dat we, in plaats van te zoeken en hopen iets tegen te komen, naar de plek gingen gaan waar zij de kiwi had gezien, ons er te zetten en duimen dat er een kiwi zou passeren. Het klinkt stom, maar deze techniek is ons aangeraden door professionals! Dus wij aan het wandelen en al snel geïrriteerd door een hele groep mensen die luid voor ons aan het schijnen waren met witte lichten. Omdat ik ze voor ons zag lopen en niet wist of er een opsplitsing op de baan was, besloot ik even mijn lampje aan te doen om te kijken of wij een andere richting uit konden. Dommerik dat ik ben, gaf mijn lampje steeds eerst wit licht en moest ik een tweede maal klikken voor rood licht. Ik stak mijn lamp aan en pal in de spotlight: een gigantische Noordelijke bruine kiwi. Ik had haar niet gehoord (het was een vrouwtje), niet gezien en niet verwacht. Mijn reisgezelschap ook zeker niet en met drie waren we in complete shock. Kijken naar de kiwi, zagen we dat zij in even harde shock was als ons. Na een paar seconden dat iedereen verstijfd was, kwam ik terug op mijn positieven en besefte ik dat ik die spotlight van die arme kiwi moest halen! Snel klikte ik op mijn lapje om ze rood te krijgen, in de paniek een paar keer te veel geklikt en die kiwi dus geflitst. De vogel reageerde op het veranderde licht en rende weg, nam een gigantische sprong en verdween het bos in.
Deze hele ervaring was ongelooflijk. Een kiwi is een heilig dier voor de Maori en gewoon de meest iconische vogel van Aotearoa. Dat wij het geluk hebben gehad deze te zien, en de manier waarop (echt nog geen 5 meter van ons), daar bestaan gewoon geen woorden voor. Mijn hartslag piekt al terug wanneer ik eraan denk en het echte gevoel is onbeschrijfelijk. Alle vier waren we in shock over de gebeurtenis en de kiwi is er intussen hopelijk over, maar dat zal ik van mijn leven nooit zijn.
