De band tussen mens en hond vertoont opvallende gelijkenissen in veel verschillende culturen over de hele wereld. Dat blijkt uit onderzoek door Duitse antropologen.
Er is al veel onderzoek verricht naar de band tussen mensen en huisdieren, maar dat was altijd hoofdzakelijk gericht op de westerse, hoogopgeleide, rijke en democratische samenlevingen. Wetenschappers van het Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology vergelijken nu de interacties tussen heel verschillende culturen.
Ze onderzochten daarvoor paren van jachthonden en hun eigenaren in vijf plattelandsgemeenschappen in Vanuatu, Mongolië, Madagaskar, Peru en Duitsland. Ondanks de grote culturele verschillen, de totaal verschillende omgeving en de uiteenlopende manieren waarop honden worden gehouden, blijkt uit de studie dat de relatie tussen honden en mensen opmerkelijk consistent is over de hele wereld.
Beter leven dankzij hond
In de vijf onderzochte culturen vertonen honden veel vergelijkbaar sociaal en cognitief gedrag. Ze kunnen bijvoorbeeld wijzende gebaren van mensen interpreteren om verborgen voedsel te lokaliseren en communiceren ook succesvol met hun baas om hem of haar verborgen voedsel aan te wijzen.
Hondeneigenaren in alle vijf landen blijken de aanwezigheid van hun huisdieren op prijs te stellen, en geven aan dat het leven beter is dankzij hun hond. Meer dan 90 procent van de eigenaren zegt op hun hond te kunnen vertrouwen, en gaat ervan uit dat het dier hen zou beschermen in een bedreigende situatie.
Dat wijst erop dat honden, zelfs in samenlevingen waar ze niet primair als gezelschapsdieren in de westerse zin worden gehouden, ook sociaal belangrijk zijn voor hun eigenaren en dus niet alleen nuttige werkpartners zijn, stelt het onderzoek.
Een oeroude band
De resultaten tonen aan dat de samenwerking tussen mens en hond een “stabiele en flexibele basis heeft”, besluiten de wetenschappers. Honden werden al zo’n 30.000 jaar geleden gedomesticeerd – eerder dan welk ander dier dan ook – en hun partnerschap met mensen is mogelijk geëvolueerd vanuit wederzijdse voordelen, zoals samen jagen, bescherming bieden en toegang tot voedsel delen.
“Ondanks de enorme culturele diversiteit vonden we meer overeenkomsten dan verschillen”, zegt hoofdauteur Russell Gray van het Max Planck Instituut voor Evolutionaire Antropologie. “De band tussen mens en hond lijkt een wereldwijd verspreide relatie te zijn die zich heeft aangepast aan veel verschillende levenswijzen.”
Het onderzoek is verschenen in Nature Scientific Reports.
